اصولا یه مرضی وجود داره که من اسمش رو نمی دونم چیه ولی باعث میشه وقتی یک خروار کار ریخته سرت ، بی خیال بشینی برای خودت تا می تونی وبگردی کنی یا مثل دیوانه ها یکساعت تمام واسه این که به اون کارها (که در مورد من بیشتر مطالب بدهکار به دیگرانه) فکر نکنی با کامپیوتر ورق بازی کنی!

تازه از تمام اینها هم که خسته شدی یادت بیفته که یه وبلاگی داشتی یه زمانی که توش می نوشتی و حالا نمی دونی چرا احساس می کنی یا باید همین الان باز یه پست جدید براش بذاری یا دیگه فنا شدی رفته پی کارش.

بگذریم، فقط خواستم بگم دختر من اولین کلمه و جمله ای که میگه «این چیه؟» است. اگر شما هم مثل این ندا دهقانی بی احساس به خودتون میگین وا! خب طبیعیه همه بچه ها اینو میگن باید در توضیح عرض کنم که نخیر! همه بچه ها نمیگن! بچه ها اکثرشون آخر دو سالگی اولین جمله شون رو می سازند تازه اونم در حد مامان آب! یا بابا رفت و از این چیزها در حالی که دخترک من یکسال و یک ماهشه و به جای همه این جمله ها مدام ازمون می پرسه «این چیه؟» و ما هم باید براش در کمال جدیت توضیح بدیم. نمی دونم توضیحات ما رو می فهمه یا نه ولی خوب گوش میده و دو ثانیه بعد یه چیز دیگه رو می گیره دستش و میگه این چیه؟

راستش از وقتی که رها این سئوال رو شروع کرده پرسیدن با ماهیت اشیاء مشکل پیدا کردم. یعنی مدام از خودم می پرسم آیا این توضیحی که من دارم در مورد این شیء میدم واقعا در مورد این شیء صدق می کنه؟ یا تعریفیه که من ازش دارم؟ خلاصه از تصدق سر رها خانم ما هم کلی فیلسوف شدیم!

راستی اگر کسی احتمالا می دونه که کتاب تاریخ طبری چاپ قبل از انقلاب رو چطوری میشه گیر آورد به من خبر بده، بر اساس تعریف های یک دوست بدجوری در حال ولک ولک زدن (همان بی قراری خودمان!) برای خواندنش هستم.