مثل ماه مریوان
که روی شانههای زریوار
همان جور نقرهای و درشت
همه سنگها را بیهوده میکنی
توی مشتام.
من
گردنه به گردنه
روی گردنت نبض میزنم
چاره ندارم
شراب ده ساله منی
که سربازان نا امید را
هار میکنی
نفس بکش
هوایی تو شدهام.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۱ ساعت 15:17 توسط الهه خسروی یگانه
|